Indie - Nepal

Stolica Indii. Tygiel. Tętniące piekło. Ziemski chaos. Ruch we wszystkie strony świata. Bezład, który przyciąga pięknym fortem, meczetami, a przede wszystkim odmiennością tego co znamy. Kto raz pozna i pokocha Indie zawsze będzie tutaj wracał.

Zawsze fascynujący i dostojny. Jeden z największych cudów architektonicznych świata. Symbol Indii, a także pomnik wiecznej miłości, która inspirowała poetów i artystów z wielu krajów.

święta rzeka Ganges. Poranne słońce rozświetla Ghaty śmierci. Kolejne ciała leżą przygotowane do kremacji. Mnóstwo żywych czeka na swojš kolej. Obok życie toczy się jak co dzień. To właśnie tutaj przybywajš Hindusi z całego świata, po to aby umrzeć. Rzeka daje i odbiera. Płoną wieczne ogniska. Odwiedzamy liczne Ghaty (schody prowadzšce do wody) Ludzie kąpią się, piorą, rozsypują prochy zmarłych. Widok jest niesamowity. Tutaj ogień nie gaśnie od dziewięciu tysięcy lat. Obok życie toczy się jak co dzień. Oddajemy się atmosferze tego miejsca. Zapalamy maleńkie światełka, które unoszą się na wodzie.

Katmandu wita nas tysiącami mniejszych i większych świątyniek, przed którymi świecą się maleńkie oliwne kaganki. Za sobą pozostawiliśmy świat Bogów Wisznu i Sziwy, wkraczamy do krainy Buddy. Miasto wita nas ludzką życzliwością oraz całym splendorem swojego bogactwa, które wydaje się oszołamiać swą różnorodnością

Jaskrawo pomarańczowe szczyty Himalajów budzą nas rankiem (słynne zapalanie się szczytów) odbijając się w jeszcze sennych wodach olbrzymiego jeziora Pfewa. Dalej są już tylko pokryte śniegiem granitowe olbrzymy i niebo.

Chitwan pozwala odetchnąć. OdnaleŸć się w sobie. Zaczerpnąć powietrza po miejskiej wrzawie. Bliskość przyrody otula nas niczym miękki szal. Pozwalając dotykać sekretów natury. ścieżka wiodąca przez las, widziana z grzbietu potężnego słonia wydaje się niemal niezauważalna. Podziwiamy cudowne i bardzo rzadkie nosorożce tarczowe. Odwiedzamy żłobek słoni, Szukamy tropów leoparda, podglądamy odpoczywające nad brzegiem rzeki gawiale. I jakby niewiadomo kiedy stajemy się częścią tego miejsca.

Perła. Ażurowe, złote miasto, u wrót pustyni. Bez wątpienia najpiękniejsze z indyjskich miast. Dosłownie zapierające dech. I ten wolno unoszący się i opadający oddech pustyni.

Wielbłąd wolno stąpa po rozgrzanym piasku. Powietrze przed nim faluje. On jednak zna to miejsce. Tutaj się urodził i wychował. Bez namysłu, a nawet z lekkim rozleniwieniem zanurza się w falujący pejzaż. Jego uwagi nie zwraca nawet bezładnie kołyszący się na nim osobnik, który zerka na przemian łakomym, choć nieco zamroczonym wzrokiem. A to na butelkę z woda, po którą boi się jednak sięgnąć, by nie spaść z siodła, a to na piękne widoki, których wielbłąd wydaje się w ogóle nie zauważać.

Czerwone miasto, które zdaje się płonąć w jasnym słońcu. Ziemia tutaj wydaje się pulsować pod wpływem tuk tuków, riksz, motorów, samochodów i ciągnących swe kramy sprzedawców. Nad miastem wznosi się bajeczny fort, a czarujący Hawa Maral wydaje się rozpływać i tonąć w czerwieni ulic.